Peter Geerlings

En niet in een biologische zin, of "kijk wat een leuke homo", dus vleiend. Nee, gewoon even vloeken. "Homo", komt er al een tijdje gemakkelijk uit bij een aanzienlijk deel van de autochtone man. "Kanker", meestal als bijvoeglijk naamwoord eveneens maar dit stukje gaat even over het zelfstandig naamwoord scheldwoord, homo. Even ter inleiding: Ik schrijf dit niet omdat ik me beledigd voel dat iemand "homo", of "relnicht" tegen me zegt. Mijn doel is om onder de aandacht brengen, op deze Gaypridedag, dat, in mijn beleving, veel autochtone, toch meestal, mannen en jongens, met het grootse gemak het h-woord ijdel gebruiken. De allochtone groep die dit scheldwoord eveneens gebruikt, is veel gemakkelijker in kaart te brengen. Hun gedrag is vaak goed te observeren in zijn extremiteit maar het gedrag van de autochtone man is, mijns inziens, op veel grotere schaal latent waar te nemen. En dat vind ik niet leuk! Het is ook gevaarlijk. Waa...

Weet je wat erg is? Nou Het lijkt me vreselijk Om nu een eend te zijn Immers Wat ik zie op het water Is Vreselijk Op grote schaal worden eenden verkracht Door woerden Hun mannelijke soortgenoten Die niet op zoek zijn Naar eten Want dat voeren Dat doen wij De Mens, bedoel ik Eenden zoeken de godganse dag Naar rustig ‘vaarwater’ Dan heb je ook nog De agressieve meerkoeten Die een enorme actieradius hebben Om alles wat zich binnen een straal  Van zeker 30 meter Of meer Binnen hun nest bevindt Aan te vallen Zoals in de meest frequente gevallen Een eend die even op adem komt Na een wilde achtervolging  Of gangrape Door 3, 4, 5 geile woerden Hup Daar moet ze weer Weer op de vlucht Wat voor de meerkoeten geldt Geldt in mindere, agressieve, mate  Voor de futen  Die resoluut toevallige passanten Zoals een onschuldige eend  Aanpakken En weer stuift ze door En z...

Ik loop met een onbekende boodschap Hier Iedereen om me heen heeft iets met mij Ze kijken me aan Vroom, angstig, vol ontzag, eerbiedig Of ze kijken weg Schichtig, angstig Ik loop fier, slank, groots  Langs hen En door de stad heen Het weer voel ik niet Ik weet dat een genadeloze ijzelbui mijn gezicht aanvreet Maar ik voel het niet Ik loop naar Het Doel Ik weet dat ik daar heen moet Middeleeuwse mensen op straat leidden mij erheen Karikaturen Vaak vogelachtige personages Rassen, seksen, uiterlijkheden zijn totaal irrelevant Ik kijk door iedereen heen Zie ze Ken ze  En de verhoudingen met alles om hen heen Op De Plek gebeurt het Het Teken Het gebeurt weer Op het moment dat ik het wilde Dat ik het nodig had Het is terug Of Het is nooit weggegaan Kippenvel Ik ben niet alleen Meer weet ik nu nog niet Alleen  Dat de aarde Dat alles beweegt En klopt Het is  Een Groot Logisch Geheel ...

Mijn moeder heeft vele duizenden boeken gelezen en in haar leven veel meegemaakt. Toch heeft ze enkel het onderstaande autobiografische verhaal aan het papier toevertrouwd. Werkschema dienstmeisje in 1959 (meisje is dan 14 jaar) Het meisje arriveert om 8:30 uur. De familie zit aan de ontbijttafel en knikt het meisje vriendelijk toe. Bij een iets te late aankomst wordt er op de horloges getikt. Het meisje heeft er dan een fietstochtje van enige kilometers op zitten, uiteraard in alle weersomstandigheden. Iedere dag begint met de afwas van de avondmaaltijd. Na de afwas is de familie klaar met het ontbijt en moet de ontbijtboel worden afgeruimd en schoongemaakt. Het werkschema is niet iedere dag gelijk dat maakt het wat minder eentonig voor het meisje. Zo is het op maandag wasdag. Een hele vervelende dag, de lakens worden geteld en nog eens geteld en daarna in een mand gestopt. Deze mand wordt later op de dag opgehaald door de wasserij. Vervolgens worden allerlei soorten wasgoed, ge...

Gavrilo Princip en Aylan Kurdi zijn iconische typen die een tijdsbeeld markeren en in zekere zin is de Bosnisch-Servische Gavrilo verantwoordelijk voor de dood van het Syrische jongetje Aylan. Na de Frans-Pruisische oorlog die gewonnen werd door de Duitsers profileerden nationalistische krachten zich in Europa, een wankel evenwicht ontstond. Gavrilo stak het lont in het kruitvat door Frans Ferdinand, troonopvolger in het Habsburgse Rijk, te vermoorden. Dit leidde in zeer korte tijd tot de Grote Oorlog, ook wel Wereldoorlog en later Eerste Wereldoorlog genoemd. Ook leidde deze moord tot een lange rij van oorlogsmisdadigers. En de val van het Ottomaanse Rijk. De Centralen onder leiding van Duitsland delfden het onderspit tegen de Geallieerden. Tientallen miljoenen mensen verloren hun leven. Het Verdrag van Versailles werd als vernederend ervaren door vele Duitsers, zeker door de jonge korporaal Adolf Hitler, die heldhaftig had gevochten. Zijn mislukte coupe in 1923 om de Weimarrepub...

Diepe en volle donkergrijze wolken naderen en in de verte nog meer. Feitelijk ziet het er niet naar uit dat het beter gaat worden. En dan, de regen. Er is geen ontkomen aan, ik moet gaan. Ik moet naar werk. Het is 8:15 uur, dus ik ben niet de enige. En aangezien ik mij in een auto-interbellum bevind, moet ik met de fiets en daarmee naar de trein. Gelukkig heb ik nog steeds die goed functionerende grijze regenbroek, ooit van mijn vader geweest. Een regenjas is meer een uitdaging maar we hebben nog iets ‘roods’ in huis. Ik zie er niet uit maar aan de andere kant, er is werkelijk niemand die me herkend. Dan nog een baseball-cap op en een extra jas, een paraplu en mijn rugzak. ‘Is de lucht nog grijs, Jezus!’ ‘Jaha, Peter, je moet gaan.’ De eerste fietsers die ik tegenkom zien er al net zo belachelijk uit als ik maar ze zullen droog blijven. Zo ook ik, denk ik. Helaas is dat rode jasje niet goed bestand tegen de wolkbreuk die zich centreert om mijn persoon. Vooral mijn bovenarme...

Na een mooie aprildag zeilen op het IJsselmeer, liggen we met de klipper De Avontuur in de buitenhaven van Hoorn. We zijn niet aan de kade afgemeerd maar liggen vast aan De Broedertrouw, ook zo een mooi nostalgisch schip. Het weer is aan het omslaan en een krachtige wind stuwt het water in golfjes op. De namiddaglucht is mistroostig grauw en grijs geworden.   Op het dek ben praat ik een medepassagier en de Duitse maat, alle drie nippen we aan een lekkere Beerenburger. Aan boord hebben we tevens een aantal kinderen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een jongetje met een rode jas op de loopplank tussen de twee schepen staan en plotseling, alsof het niet gebeurt, zie ik hem recht naar beneden vallen. Heel rustig valt hij als een plank recht naar benden. Een zeer vreemde val. Volgens mij roep ik nog dat er één in het water was gevallen. De boodschap waarin ik de hele naam van het betrokken kind noem, lijkt me te lang. Ik duw de medepassagier weg en ren naar de loopplank. In een fracti...

Leiden, 11 september 2003 Voor wie dit leest. Dit zijn de overblijfselen van joodse slachtoffers van het vernietigingskamp Bełżec , waarin in de jaren 1942 en 1943 ongeveer 800.000 joden door de Nazi’s en hun handlangers uit de Oekraïne zijn vergast, vermoord. Dit kamp, evenals alle andere vernietigings- en concentratiekampen in Polen heb ik aangedaan in maart 2002. In het voormalige vernietigingskamp Bełżec vond ik deze overblijfselen, waarschijnlijk met mollenhopen mee omhoog gekomen. Het gebied van het kamp is heden ten dage nog steeds antisemitisch en de mensen uit de nabije omgeving zijn jaren bezig geweest om tussen de menselijke overblijfselen nog naar (het vermeende) goud van de slachtoffers te zoeken. In deze naargeestige plek kon ik niet anders dan deze menselijke overblijfselen mee te nemen, uit respect voor de onschuldigen die hier zo gruwelijk aan hun einde zijn gekomen.. Vervolgens heb ik vanuit Nederland contact opgenomen met joodse organisaties in Po...

Vreemd woord nietwaar? De verleden tijd van herdenken is echter herdachten, immers denken wordt dachten en als je niet meer herdenkt, er klaar mee bent, ben je dus uitherdacht, denk ik. Ik kwam er vandaag achter dat ik echt ben uitherdacht. En dat op de dag dat het precies 71 jaar is geleden dat de Leidse joodse kinderen vanuit het weeshuis werden gedeporteerd naar Westerbork, het voorportaal van het lijden en de dood in de concentratie- en/of vernietigingskampen meer naar het oosten. Heel onschuldig maar met een hoofd vol (snot, sorry ik ben verkouden), zit ik op de fiets en heb net mijn jongste zoon opgehaald. We volgen een andere, dan de gebruikelijke route terug naar huis, want we maken een detour langs de apotheek waar ik ‘iets’ moet ophalen. De apotheek is gelegen in het voormalige GG en GD-gebouw, een gebouw dat ik maar al te goed ken. Hier ben ik regelmatig naar de schooltandarts gegaan, dat klinkt ook bizar besef ik bij dit schrijven, in deze, Holocaust context. Ik v...

Dat is de dood. In 2000 overleed mijn vader, ik dacht niet dat ik ooit meer in mijn leven zo verdrietig zou worden en tot op de dag van vandaag is dat gelukkig ook niet voorgekomen. Toch heb ik vandaag met betraande ogen ons eigen katertje in de tuin begraven. Het verdriet is niet te vergelijken met dat van jaren terug. Echter, Flipje maakte deel uit van ons gezin. Nu zijn er vele lege plekken in ons huis. Wederom een verschrikkelijke aanvaring met de onherroepelijkheid van de dood. Want, die plekjes, daar op de bank, op het fauteuil, naast het aquarium, op het bed en al die andere plekjes, daar gaat hij nooit meer liggen. Ondanks dat ik de klappen van het leven helaas heel goed ken, dood is echt heel dood, hoop ik nog steeds dat Flipje gewoon binnen komt lopen door het, twee weken geleden terug pas aangebrachte, kattenluikje. Mijn vader kwam ook niet zo maar weer aanlopen, nog al die anderen. En ook Flippie zal dat niet doen. Gisterenavond is hij vlak bij ons huis doodgerede...

Er is geen houden aan, mijn jongste zoon zal en moet als Zwarte Piet verkleed naar school. Hij is 8 jaar maar nog trouw een gelovige aanhanger, weliswaar kritisch maar nog heilig gelovend aan de échte Sinterklaas. Eigenlijk is hij al te lang volgeling van de goedheiligman. Van een mede-ouder op de tennisvereniging hoorde ik al dat haar, jongere, kinderen niet meer geloven. Gisteren heeft hij van zijn zakgeld zelf zwarte schmink gekocht en wilde ook nog een Zwarte Pietenpak aanschaffen waar wij, zijn ouders, hem van afhielden. “Misschien krijg je wel een pakje in je schoen.” Zo haalden wij hem over van de aankoop af te zien. Heimelijk hadden we al een kleurig pakje aangeschaft.  Het begin van deze ochtend was magisch… Onze zoon stormde de slaapkamer in, “Papa, mama, kom gauw, Sinterklaas is langs geweest en ik heb een groot cadeau.” 7:07 uur, en ik sliep zo lekker. Een briefje in zijn schoen: “Lieve …, groetjes, Luister Piet.” En het cadeau werd al voordat het papier eraf wa...