Peter Geerlings

Dat is de dood. In 2000 overleed mijn vader, ik dacht niet dat ik ooit meer in mijn leven zo verdrietig zou worden en tot op de dag van vandaag is dat gelukkig ook niet voorgekomen. Toch heb ik vandaag met betraande ogen ons eigen katertje in de tuin begraven. Het verdriet is niet te vergelijken met dat van jaren terug. Echter, Flipje maakte deel uit van ons gezin. Nu zijn er vele lege plekken in ons huis. Wederom een verschrikkelijke aanvaring met de onherroepelijkheid van de dood. Want, die plekjes, daar op de bank, op het fauteuil, naast het aquarium, op het bed en al die andere plekjes, daar gaat hij nooit meer liggen. Ondanks dat ik de klappen van het leven helaas heel goed ken, dood is echt heel dood, hoop ik nog steeds dat Flipje gewoon binnen komt lopen door het, twee weken geleden terug pas aangebrachte, kattenluikje. Mijn vader kwam ook niet zo maar weer aanlopen, nog al die anderen. En ook Flippie zal dat niet doen. Gisterenavond is hij vlak bij ons huis doodgerede...

Dit jaar is het dertien jaar geleden. Dit jaar is het dertien jaar geleden dat mijn vader stierf. In een relatief klein Christelijk ziekenhuis in Leiden. Alvleesklierkanker! Hij stierf een verschrikkelijke dood. En dat kan ik niet vergeten. Ik zie er zeer tegen op dit stuk te gaan schrijven. Ik voel het in mijn maag, mijn hart klopt sneller en een algeheel duister gevoel overvalt me. Een gevoel dat ik in het dagelijkse leven goed kan wegstoppen, onderdrukken. Soms gaan de sluisdeuren open en is er geen houden aan. Dan bonken spookbeelden uit het ‘jubeljaar’ 2000 op de onder spanning staande deuren. Ze gaan open. Begin 2000 was ik met mijn vader in Nepal, we liepen ruim drie weken door de bergen in een kleine expeditie. Pa liep als een kieviet, zoals altijd. Of toch niet? De alvleesklierkanker knaagde al als een dodelijk monster aan zijn schijnbaar goede gezondheid. Achteraf vraag ik me dan ook af of hij wel zo gezond was. Ik haalde hem regelmatig in, na een dag was hij moe, gi...