Peter Geerlings

Na een mooie aprildag zeilen op het IJsselmeer, liggen we met de klipper De Avontuur in de buitenhaven van Hoorn. We zijn niet aan de kade afgemeerd maar liggen vast aan De Broedertrouw, ook zo een mooi nostalgisch schip. Het weer is aan het omslaan en een krachtige wind stuwt het water in golfjes op. De namiddaglucht is mistroostig grauw en grijs geworden.   Op het dek ben praat ik een medepassagier en de Duitse maat, alle drie nippen we aan een lekkere Beerenburger. Aan boord hebben we tevens een aantal kinderen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een jongetje met een rode jas op de loopplank tussen de twee schepen staan en plotseling, alsof het niet gebeurt, zie ik hem recht naar beneden vallen. Heel rustig valt hij als een plank recht naar benden. Een zeer vreemde val. Volgens mij roep ik nog dat er één in het water was gevallen. De boodschap waarin ik de hele naam van het betrokken kind noem, lijkt me te lang. Ik duw de medepassagier weg en ren naar de loopplank. In een fracti...

‘Wie heeft er op meer dan twee scholen gezeten?’ Alle kinderen van de twee groepen steken hun hand omhoog. ‘Wie heeft er op meer dan drie scholen gezeten?’ Het leeuwendeel van de handen blijft omhoog. Zo ook bij vier. Bij vijf haakt een groot deel af maar lang niet allen. Zie hier een overeenkomst tussen een groep kinderen van 11 en 12 jaar van een asielzoekerscentrum (azc) en een internationale Amerikaanse school. Ze hebben op veel, te veel, verschillende scholen gezeten. Het blijkt slechts één van de weinige overeenkomsten te zijn. De activiteit in het kader van een uitwisselingsproject lijkt niet een groot succes te zijn. Of toch? Een leraar geschiedenis van de Amerikaanse school heeft het initiatief genomen om deze twee groepen leeftijdsgenoten met elkaar in aanraking te laten komen. Door verschillende activiteiten, die de uitnodigende groep organiseert, moeten de kinderen elkaar beter leren kennen. De leerlingen van de internationale school nodigen de asielkinderen voor de eers...