Peter Geerlings

Vreemd woord nietwaar? De verleden tijd van herdenken is echter herdachten, immers denken wordt dachten en als je niet meer herdenkt, er klaar mee bent, ben je dus uitherdacht, denk ik. Ik kwam er vandaag achter dat ik echt ben uitherdacht. En dat op de dag dat het precies 71 jaar is geleden dat de Leidse joodse kinderen vanuit het weeshuis werden gedeporteerd naar Westerbork, het voorportaal van het lijden en de dood in de concentratie- en/of vernietigingskampen meer naar het oosten. Heel onschuldig maar met een hoofd vol (snot, sorry ik ben verkouden), zit ik op de fiets en heb net mijn jongste zoon opgehaald. We volgen een andere, dan de gebruikelijke route terug naar huis, want we maken een detour langs de apotheek waar ik ‘iets’ moet ophalen. De apotheek is gelegen in het voormalige GG en GD-gebouw, een gebouw dat ik maar al te goed ken. Hier ben ik regelmatig naar de schooltandarts gegaan, dat klinkt ook bizar besef ik bij dit schrijven, in deze, Holocaust context. Ik v...

Dat is de dood. In 2000 overleed mijn vader, ik dacht niet dat ik ooit meer in mijn leven zo verdrietig zou worden en tot op de dag van vandaag is dat gelukkig ook niet voorgekomen. Toch heb ik vandaag met betraande ogen ons eigen katertje in de tuin begraven. Het verdriet is niet te vergelijken met dat van jaren terug. Echter, Flipje maakte deel uit van ons gezin. Nu zijn er vele lege plekken in ons huis. Wederom een verschrikkelijke aanvaring met de onherroepelijkheid van de dood. Want, die plekjes, daar op de bank, op het fauteuil, naast het aquarium, op het bed en al die andere plekjes, daar gaat hij nooit meer liggen. Ondanks dat ik de klappen van het leven helaas heel goed ken, dood is echt heel dood, hoop ik nog steeds dat Flipje gewoon binnen komt lopen door het, twee weken geleden terug pas aangebrachte, kattenluikje. Mijn vader kwam ook niet zo maar weer aanlopen, nog al die anderen. En ook Flippie zal dat niet doen. Gisterenavond is hij vlak bij ons huis doodgerede...

Er is geen houden aan, mijn jongste zoon zal en moet als Zwarte Piet verkleed naar school. Hij is 8 jaar maar nog trouw een gelovige aanhanger, weliswaar kritisch maar nog heilig gelovend aan de échte Sinterklaas. Eigenlijk is hij al te lang volgeling van de goedheiligman. Van een mede-ouder op de tennisvereniging hoorde ik al dat haar, jongere, kinderen niet meer geloven. Gisteren heeft hij van zijn zakgeld zelf zwarte schmink gekocht en wilde ook nog een Zwarte Pietenpak aanschaffen waar wij, zijn ouders, hem van afhielden. “Misschien krijg je wel een pakje in je schoen.” Zo haalden wij hem over van de aankoop af te zien. Heimelijk hadden we al een kleurig pakje aangeschaft.  Het begin van deze ochtend was magisch… Onze zoon stormde de slaapkamer in, “Papa, mama, kom gauw, Sinterklaas is langs geweest en ik heb een groot cadeau.” 7:07 uur, en ik sliep zo lekker. Een briefje in zijn schoen: “Lieve …, groetjes, Luister Piet.” En het cadeau werd al voordat het papier eraf wa...

De Koninklijke Marine is een onderdeel van de Nederlandse krijgsmacht dat een groot aantal nationale maritieme taken heeft en zich inzet voor veiligheid op- en vanuit zee. In de jaren 1946 tot 1978 worden marinemannen militair opgeleid op een plek ver van het open water. Voormalige burgers worden omgevormd tot soldaten in het Marine Opleidingskamp Hilversum (MOKH). In de nabij gelegen bossen ondergaan de nieuwe militairen hun Eerste Militaire Vorming (EMV), zoals dat in die dagen heet. In deze landomgeving heersen marineroutines, ware men op zee. Er is zelfs een boot, van beton… Het kamp Voor een groot deel is het MOKH opgezet door de Duitse bezetter, zij hebben het grootste deel van de gebouwen neergezet. Na de Tweede Wereldoorlog wordt het complex functioneel door de marine overgenomen. Naast andere opleidingen, vindt hier de militaire vorming voor de nieuwkomers plaats. De meesten van hen arriveren op het station Hollandsche Rading bij Loosdrecht vanwaar zij met een marinebu...

In de dorpskern van de gemeente Voorschoten bevindt zich een straat met een in Nederland unieke naam, namelijk, de Koninklijke Marinelaan. Anno 2013 herinnert zich maar weinig in deze doorsnee-straat aan het marineverleden. En dat terwijl voor vele duizenden marinemannen hier hun carrière bij dit onderdeel van de Nederlandse krijgsmacht begon. Aan deze straat lag namelijk het Marine Opkomstcentrum (MOC). Jongemannen die het avontuur wilde aangaan, werden hier gekeurd. Het terrein van het voormalige opkomstcentrum wordt in 1939 door het Rijk voor het leger gevorderd, dit in verband met de spanningen aan de oostgrens en de Nederlandse mobilisatie na de inval van nazi-Duitsland in Polen. Nadat Nederland de kortdurende en ongelijke strijd in 1940 tegen Duitsland opgeeft, wordt het terrein overgenomen door het Duitse leger, de Wehrmacht . De bezetters breiden het kamp uit en bouwen naast houten barakken het stenen hoofdgebouw dat dienst doet als keuken en kantine. Snel na de b...

‘Wie heeft er op meer dan twee scholen gezeten?’ Alle kinderen van de twee groepen steken hun hand omhoog. ‘Wie heeft er op meer dan drie scholen gezeten?’ Het leeuwendeel van de handen blijft omhoog. Zo ook bij vier. Bij vijf haakt een groot deel af maar lang niet allen. Zie hier een overeenkomst tussen een groep kinderen van 11 en 12 jaar van een asielzoekerscentrum (azc) en een internationale Amerikaanse school. Ze hebben op veel, te veel, verschillende scholen gezeten. Het blijkt slechts één van de weinige overeenkomsten te zijn. De activiteit in het kader van een uitwisselingsproject lijkt niet een groot succes te zijn. Of toch? Een leraar geschiedenis van de Amerikaanse school heeft het initiatief genomen om deze twee groepen leeftijdsgenoten met elkaar in aanraking te laten komen. Door verschillende activiteiten, die de uitnodigende groep organiseert, moeten de kinderen elkaar beter leren kennen. De leerlingen van de internationale school nodigen de asielkinderen voor de eers...

Hé, psst, ja ik zie jullie wel ’s nacht. Regelmatig maak ik in de avonduren in mijn kano een tocht door de grachten en singels van Leiden. Eigenlijk ben ik de avondkanoër maar nachtkanoër klinkt beter. Hoe dan ook, vanaf het water is de stad en het doen en laten van haar inwoners zo mooi te observeren. Althans voordat ik in de meditatiemodus schiet. Zomaar een avond. Ja, ik zie jullie wel, studenten. Achter jullie kleine ramen en computers gedoken. Ook al is het voor sommigen moeilijk te geloven, veel studenten studeren ook echt in Leiden. Maar ik zie jullie ook op de bruggen staan en op de stadsbankjes zitten. En bij het verborgen bankje dat opeens opdoemt bij de Webster University. Jullie weten soms niet wat jullie zien als ik voorbij kom, ingepakt om me te beschermen tegen de vorst. Soms lachen jullie me uit, omdat jullie in een groep acteren maar alleen en in kleine groepjes kijken jullie me zwijgend en meestal vriendelijk aan. En natuurlijk zie ik jullie in de smerige en klei...