Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Parallelle Wereld, Marinevliegkamp Valkenburg, 1966

Zoals vaak, ga ik vandaag naar mijn werk, althans mijn werkomgeving. Ik werk namelijk niet. Dat wil zeggen, ik werk aan mijn boek en daarom ben ik hier op mijn vrije dag. Samen met een oud-collega van mijn vader, bezoek ik voormalig Marinevliegkamp Valkenburg . Het zal een ervaring worden die ik niet anders kan omschrijven als dat van een parallelle wereld. Mijn huidige baan bij het asielzoekerscentrum, mijn verleden en de overblijfselen van het marinekamp lopen dwars door elkaar heen. Het stormt en het giet. Mijn minst favoriete weertype. Ik haal Jan op uit Leiderdorp maar hem maakt het weer helemaal niets uit. We rijden de route die hij jarenlang heeft genomen, startpunt: Leiderdorp, eindpunt: Valkenburg. Door een deel van het marinekamp loopt, altijd al, een doorgaande openbare weg, die van Katwijk naar Wassenaar. Daar begint de tour. Rechts waar de oude watertoren in duinen staat was vroeger de schietbaan, geleid door een marinier. En waar nu het hondendagverblijf is, was ...

Dood. Ik ben getraumatiseerd. Leef!

Dit jaar is het dertien jaar geleden. Dit jaar is het dertien jaar geleden dat mijn vader stierf. In een relatief klein Christelijk ziekenhuis in Leiden. Alvleesklierkanker! Hij stierf een verschrikkelijke dood. En dat kan ik niet vergeten. Ik zie er zeer tegen op dit stuk te gaan schrijven. Ik voel het in mijn maag, mijn hart klopt sneller en een algeheel duister gevoel overvalt me. Een gevoel dat ik in het dagelijkse leven goed kan wegstoppen, onderdrukken. Soms gaan de sluisdeuren open en is er geen houden aan. Dan bonken spookbeelden uit het ‘jubeljaar’ 2000 op de onder spanning staande deuren. Ze gaan open. Begin 2000 was ik met mijn vader in Nepal, we liepen ruim drie weken door de bergen in een kleine expeditie. Pa liep als een kieviet, zoals altijd. Of toch niet? De alvleesklierkanker knaagde al als een dodelijk monster aan zijn schijnbaar goede gezondheid. Achteraf vraag ik me dan ook af of hij wel zo gezond was. Ik haalde hem regelmatig in, na een dag was hij moe, gi...

Irritante voedselbank!

Het is december. Wij, autochtonen, zijn nauwelijks christen meer, of religieus. En toch zijn we fanatiek op zoek aan welk goed doel we kunnen doneren. Het is dus de mens eigen. Echter, geld doneren is passé, zooo 2011. Het is helemaal hip, dat was het al maar is het nu nog meer, om voedselproducten te doneren aan de voedselbank. Eigenlijk word ik er helemaal niet goed van. Ik vraag me af of ik wel kan uitleggen waarom ik tabak heb van die hele voedselbank want het is een nobel doel dat ze nastreven. Toch!? Irritatie 1 – Inbreuk in mijn dagelijks leven Terwijl ik wacht tot de deuren opengaan van het theaterzaaltje van het monumentale Scheltema Complex in Leiden, kijk ik verlekkerd naar het pak hagelslag (van de Ruijter) op de antieke handkar. Mijn favoriete merk én soort broodbeleg. Natuurlijk kan ik het niet meenemen, het is immers bedoeld voor de armen in Leiden. Althans volgens PS|theater dat het toneelstuk Ons Aller Ziel opvoert. De publieke media besteed namelijk eind nove...

Wie of wat is Kees de Steenkool?

Waarom wil ik weten wie dat is en hoe kan ik verlangen te weten wat een persoon is? Kees de Steenkool is een persoon, daar ga ik van uit, die al jaren allerlei producten, lidmaatschappen en abonnementen aanvraagt op zijn naam maar op mijn adres. Vervelend. Ik heb me voorgenomen om alles als een boemerang zo open mogelijk de virtuele wereld in te slingeren. Vandaar dit episteltje over wie en vooral wat Kees is en wat hij doet. Om te beginnen maak ik me weinig illusies dat ik erachter kom wie mijn virtuele stalker is. Ik heb besloten Kees zo te bestempelen, een stalker. Een aantal van mijn vrienden denkt dat het een persoon is die het resultaat van zijn, of haar, daden, wil kunnen terugzien. Dat klinkt plausibel. Zij denken dat het één van mijn 111 Facebookvrienden is. De meeste van deze raadgevers zijn ook mijn Facebookvrienden… Iedere week kan ik een stapeltje brieven en soms een pakketje tegemoet zien van/voor Kees, het is namelijk een druk baasje, met de natuurlijke up-en-...

Iraniërs verlaten de islam in Nederland

Een opmerkelijk ontwikkeling onder de Iraniërs in Nederland vindt plaats. Diverse bronnen komen met schattingen dat een aanzienlijk percentage van de Iraniërs in Nederland zich geen moslim voelt. Een substantieel deel van hen bekeert zich tot het christendom. In dit artikel wordt ingegaan op de overwegingen van deze moslims om de islam te verruilen voor het christendom. Aantallen Nagenoeg alle Iraniërs in Nederland zijn sji’itische moslims die asiel aanvragen. Medewerkers van asielzoekerscentra constateren dat verhoudingsgewijs meer Iraniërs zich bekeren tot het christendom dan andere moslims in de asielopvang. Inleidende onderzoeken bij dit onderzoek die met behulp van de zoekmachine Google en de krantendatabase Lexis Nexis, Academic NL zijn uitgevoerd, wijzen uit dat de Nederlandse media meer aandacht besteden aan Iraanse asielzoekers die christen worden dan andere groepen moslims in de asielopvang. Pogingen om de aantallen Iraanse christenen in Nederland in kaart te brengen, ...

Leerlingen wel-en-vooral-wee

Twee maal per week komen mijn leerlingen het klaslokaal binnenlopen om zich in te spannen de Nederlandse taal machtig te worden. Dat is moeilijk voor ze maar ze zijn erg gemotiveerd. Allen hebben een verblijfsvergunning en werken aan hun toekomst in Nederland. Op die bewuste ochtenden druipen ze één voor één binnen. Ik heet ze welkom en bied ze een kopje koffie of thee aan. De radio staat nog even aan. Dan begint de les. Sommigen spreken ondertussen al een aardig mondje Nederlands en kunnen de zaken die hen bezighouden al goed verwoorden.   Hallo Hassan, goedemorgen. Hoe gaat het? - Het gaat goed. Heb je een goed weekend gehad? - Ik ben gisteren (maandag) naar de IND   geweest voor gezinshereniging. Oh, je vraagt een gezinshereniging aan voor je vrouw en kinderen. Dat is goed nieuws. Wanneer komen ze naar Nederland? - Misschien nog deze maand. Dat is snel. - Mijn zoontje heeft kanker. Vandaag begint zijn chemobehandeling. Ik kan niet naar Syrië dat is te duur....

De verstekeling van Sidi bel-Abbes

Dankzij een toegeworpen reistas met burgerkleren, ‘stoute schoenen’ en bij elkaar geschraapte moed, loopt een jonge Fries rustig van boord van de Nederlandse marinekruiser Hr. Ms. De Zeven Provinciën. Dit zijn zijn laatste stappen van een hachelijk avontuur. Het is maart 1956 en de Friese Jelle Bakker is geen marineman maar een deserteur uit het vreemdelingenlegioen. Met behulp van een aantal matrozen is hij als verstekeling vanuit Algerije in Nederland terecht gekomen. Een reconstructie. De jongeman vertelt na zijn ‘ontsnapping’ aan de Nederlandse media dat hij op een Engels vrachtschip voer en twee jaar terug in Marseille werd ontslagen. Met zijn ziel rondlopend door Marseille wordt hij overgehaald om dienst te nemen bij het Franse vreemdelingenlegioen. Zoals alle legionairs tekent hij voor vijf jaar om vervolgens al snel daarna te vertrekken naar Algerije, naar Sidi bel-Abbes. De Zeven Provinciën, of De Zeven, is onderdeel van het Smaldeel V van de Koninklijke Marine en in 1...