Doorgaan naar hoofdcontent

De onherroepelijke keerzijde van het leven

Dat is de dood.

In 2000 overleed mijn vader, ik dacht niet dat ik ooit meer in mijn leven zo verdrietig zou worden en tot op de dag van vandaag is dat gelukkig ook niet voorgekomen. Toch heb ik vandaag met betraande ogen ons eigen katertje in de tuin begraven. Het verdriet is niet te vergelijken met dat van jaren terug. Echter, Flipje maakte deel uit van ons gezin. Nu zijn er vele lege plekken in ons huis. Wederom een verschrikkelijke aanvaring met de onherroepelijkheid van de dood.

Want, die plekjes, daar op de bank, op het fauteuil, naast het aquarium, op het bed en al die andere plekjes, daar gaat hij nooit meer liggen. Ondanks dat ik de klappen van het leven helaas heel goed ken, dood is echt heel dood, hoop ik nog steeds dat Flipje gewoon binnen komt lopen door het, twee weken geleden terug pas aangebrachte, kattenluikje. Mijn vader kwam ook niet zo maar weer aanlopen, nog al die anderen. En ook Flippie zal dat niet doen.

Gisterenavond is hij vlak bij ons huis doodgereden door een auto. Vanmorgen is hij door de politie naar de dierenambulance gebracht. Vannacht kwamen we thuis en was het al te stil. Slechts onze gezapige poes Lottie was er om ons half slapend te begroeten maar de kleine druktemaker was er niet. Heel verdacht.

Bij de dierenambulance werd langzaam het oude en beetje bebloede handdoekje van Flippie af gehaald. Ik zag zijn lange slanke pootjes, zijn lijfje en dan zijn hoofdje met kapot gebit en verbouwde anatomie, daar was de auto overheen gereden. Flipje zag er wel toonbaar genoeg uit om ook de kinderen afscheid van hem te laten nemen.

Mijn jongste zoon van 8 jaar huilde tranen met tuiten, voor een hele lange tijd. Mijn oudste van 13 jaar was, zoals je zou verwachten, wat meer in zichzelf gekeerd. Maar na dat huilen vertelde mijn zoontje wel dat hij een nieuwe zaklantaarn had gekregen met dino’s erop. Zijn notie van de dood is gelukkig nog heel anders. Mijn beide zoons vroegen meteen hoe de andere reageerde, ze waren allebei aan het logeren dus hebben elkaar niet direct gezien. Ook hartverscheurend maar fijn tegelijkertijd om te merken dat ze meteen naar elkaar vragen.

Met onze jongste zoon zijn we met z’n drieën Flippie gaan ophalen. Mijn zoon bestudeerde het gehavende hoofdje zeer aandachtig.

Met tranen in mijn ogen liep ik met een doos met daarin het lichaampje van het veel te jong gestorven katertje. Een heel levenslustig, nieuwsgierig, vrolijk, speels en aanwezig beestje. Onze woonboot is op dit moment oorverdovend stil. Nog steeds komt hij toch niet binnenlopen.

Het gat voor een grote spar in onze tuin kon niet dieper dan daar waar de grote wortels in de aarde verankert zijn. Diep genoeg. Ondertussen weer het hele gezin compleet pakte ik het verstijfde lijkje op om het in zijn grafje te leggen. Ik had en heb nog steeds moeite om te praten, want onbeheerst huilen neemt controle over mijn lichaam als ik dat probeer.

Flipje had veel meer leven verdiend. Mijn vader had dat ook. Die was ook veel te jong toen hij dood ging. Misschien lopen alle emoties door elkaar heen. Maar op dit moment ben ik tevergeefs aan het wachten op dat katje dat ik net een halve meter in de grond heb begraven. Ik wacht tot hij weer lekker op mijn schoot gaat slapen. Een half jaar geluk in ons gezin, slechts. En nu het enorme gemis. Daarom wilde ik aanvankelijk geen huisdieren, naast het geluk is er het verdriet van het weggaan. Ik mis Flipje. Heel veel.

Een tranendag met een dikke zwarte lijst.

Sinds 2000 heb ik niet meer zoveel gehuild, noch zo ellendig gevoeld.

Flipje komt niet meer terug. Ik heb zijn gehavende lijfje gezien, ik heb hem begraven maar heb dit schrijfstukje ook nog nodig om te accepteren dat ook hij niet meer zal gaan terugkomen.

Dag Flippie (tranen……..).


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Founding Fathers and the Dutch origin of Thanksgiving Day

In the 17th century a small group of English refugees set up a small colony in the New World, on the coast of what is now the state of Massachusetts. Preceding this event, these pilgrims later to be called Founding Fathers temporarily find a relative safe haven in the Netherlands, especially in cities Amsterdam and Leiden. The pilgrims play a vital role in the history of the United States and have become a central theme in its cultural identity. Some of their ideas are directly traceable to their stay in the Netherlands and some of them more specifically to the medieval city of Leiden. Many people assume America’s National holiday Thanksgiving Day directly derives form a local Leiden festival.

The refugee story
After the reformation on the mainland of Europe, wherein large groups of Christians, under the spiritual leadership of Martin Luther, turn their back to the many Roman Catholic rituals and doctrines, this movement also starts to get solid ground in England. Although less massi…

Marinevormingen in de bossen

De Koninklijke Marine is een onderdeel van de Nederlandse krijgsmacht dat een groot aantal nationale maritieme taken heeft en zich inzet voor veiligheid op- en vanuit zee. In de jaren 1946 tot 1978 worden marinemannen militair opgeleid op een plek ver van het open water. Voormalige burgers worden omgevormd tot soldaten in het Marine Opleidingskamp Hilversum (MOKH). In de nabij gelegen bossen ondergaan de nieuwe militairen hun Eerste Militaire Vorming (EMV), zoals dat in die dagen heet. In deze landomgeving heersen marineroutines, ware men op zee. Er is zelfs een boot, van beton…
Het kamp Voor een groot deel is het MOKH opgezet door de Duitse bezetter, zij hebben het grootste deel van de gebouwen neergezet. Na de Tweede Wereldoorlog wordt het complex functioneel door de marine overgenomen. Naast andere opleidingen, vindt hier de militaire vorming voor de nieuwkomers plaats. De meesten van hen arriveren op het station Hollandsche Rading bij Loosdrecht vanwaar zij met een marinebus naar…

De Poort tot de Vloot

In de dorpskern van de gemeente Voorschoten bevindt zich een straat met een in Nederland unieke naam, namelijk, de Koninklijke Marinelaan. Anno 2013 herinnert zich maar weinig in deze doorsnee-straat aan het marineverleden. En dat terwijl voor vele duizenden marinemannen hier hun carrière bij dit onderdeel van de Nederlandse krijgsmacht begon. Aan deze straat lag namelijk het Marine Opkomstcentrum (MOC). Jongemannen die het avontuur wilde aangaan, werden hier gekeurd.


Het terrein van het voormalige opkomstcentrum wordt in 1939 door het Rijk voor het leger gevorderd, dit in verband met de spanningen aan de oostgrens en de Nederlandse mobilisatie na de inval van nazi-Duitsland in Polen. Nadat Nederland de kortdurende en ongelijke strijd in 1940 tegen Duitsland opgeeft, wordt het terrein overgenomen door het Duitse leger, de Wehrmacht. De bezetters breiden het kamp uit en bouwen naast houten barakken het stenen hoofdgebouw dat dienst doet als keuken en kantine.
Snel na de bevrijding van …